அமெரிக்காவை ஏன் வெறுக்கிறீர்கள்

(ஜாக்கி காம்ப்டன்Jackie Compton)  அமெரிக்காவின் முன்னணி கவிஞர்களில் ஒருவர். அவர் இயற்றிய Why hate America என்ற கவிதையின் தமிழாக்கத்தை இங்கு தந்திருக்கிறேன்.வஞ்சப் புகழ்ச்சியில் இயற்றப் பட்டிருக்கிறது இக்கவிதை.) 

ஆயிரம் காரணங்கள் உண்டு

அமெரிக்காவை வெறுக்க

அத்தனையையும் அடுக்கிட

இயலாது எனக்கும்

நீங்கள் கூட வெறுக்கலாம்

தலை வணங்க அரச குடும்பங்கள்

இல்லாதஅமெரிக்காவை!

  

கடலிலிருந்து ஒளிரும் கடலுக்கு

சுதந்திரமாய் செல்வதற்கும்

செல்லும் பொழுதே

பொன்னென மின்னும்

தானிய அலைகளை காணமுடிகிறதே

அதற்காக அமெரிக்காவை

நீங்கள் வெறுக்கலாம்

நீங்கள் எதனை நம்பினாலும்

நீங்கள் எதன் மீது

நம்பிக்கை வைத்திருந்தாலும்

அவற்றிற்கான உரிமைகளை

இங்கு உருவாக்கித் தருவது

கடவுளன்றி  அரசுகள் அல்ல என்பதற்காக

அமெரிக்காவை நீங்கள் வெறுக்கலாம்

சுதந்திர சிந்தனை கதவுகளை

அமெரிக்கா மூடுவதில்லை என்பதற்காக

நீங்கள் அமெரிக்காவை வெறுக்கலாம்

வாயில் கதவை திறந்து வைத்தால் போதும்

வாய்ப்புகள் வந்து வரவேற்கிறதே

அதற்காக

அமெரிக்காவை நீங்கள் வெறுக்கலாம்

பட்டியலுக்கு முடிவில்லை என்பதால்

பாதியில் முடிக்கிறேன்

அமெரிக்கா

என் இதயத்தின் இனிமை நீ

உன்னால் மட்டுமே

உன்னை வெறுக்கும் உரிமைகூட

அவர்களுக்கு கிடைத்திருக்கிறது

அடக்குமுறை பயங்கள் எதுவுமின்றி!

அங்கு எழட்டும் என் தேசம்

(இந்தியா உலகிற்கு தந்த அற்புதமான கவிஞர்களுள் ரவீந்தரநாத் தாகூரும் ஒருவர். இந்திய தேசிய கீதம் அவரால் இயற்றப்பட்டதுதான் என்பதை அனைவரும் அறிவோம். அவரின் கீதாஞ்சலி காவியத்திற்கு நோபெல் பரிசு கிடைத்தது. கீதாஞ்சலியில் என்ணற்ற அற்புத கவிதைகள் இடம் பெற்றுள்ளது. அவற்றில் ஒன்றைத்தான் இங்கு தமிழாக்கித் தந்திருக்கிறேன்).

எங்கு மனம் பயமின்றி தலை நிமிர்ந்து நடக்கிறதோ

எங்கு அறிவு சுதந்திரமாக இருக்கிறதோ

எங்கு உட்பூசல்களால் உலகம்
உடைந்து துகள்கள் ஆகாமல் இருக்கிறதோ

எங்கு தளர்வறியா உழைப்பின் கரங்கள்
நேர்த்தியை நோக்கி நீள்கிறதோ

எங்கு தெளிந்த பகுத்தறிவு நீரோடை
பாழாய்ப் போன பழக்கங்கள் என்னு பாலைவனத்திற்குள்
பாதை மாறாமல் பயணிக்கிறதோ

எங்கு உங்கள் மனதை
பரந்த நினைவு செயல்களை நோக்கி
எடுத்து செல்ல முடிகிறதோ

அங்கு, அந்த சுதந்திர சொர்க்கத்தில், ஓ தந்தையே
என் தேசம் எழட்டும்!

மூக்கு முகம் சந்தோஷம்

               

(ஜாக் ப்ரிலட்ஸ்கி (Jack Prelutsky)  அமெரிக்காவில் வாழ்ந்து மறைந்த மிகச் சிறந்த கவிஞர்களில் ஒருவர்.  அவருடைய Be Glad Your Nose is on Your Face என்ற இந்த கவிதை படிப்பதற்கு வேடிக்கையாகத் தோன்றினாலும் படைப்பின் மேன்மையை பறை சாற்றுகிறது."ஆட்டிற்கும் வாலை அளந்துதான் வைத்திருக்கிறான்" என்ற நமது பழமொழியை நினைவு படுத்துவதாக அமைந்திருக்கிறது)

வேறு இடத்தில் ஒட்டப்படாமல்

முகத்தில் அமைந்திருக்கிறதே மூக்கென

நீ சந்தோஷப்படு!

இருக்கின்ற இடத்தைவிட்டு

வேறு இடத்தில் அது இருந்திருந்தால்

நீயே உன் மூக்கை

முற்றிலுமாய் வெறுத்திருப்பாய்

கற்பனை செய்து பார்

கால் விரல்களுக்கிடையில்

அது அமைந்திருந்தால்

பாதத்தை நுகரவேண்டிய கட்டாயம்

உனக்கு விருந்தாகவா இருக்கும்?

உச்சந்தலையில் மூக்கு இருந்திருந்தால்

அச்சத்தின் ஊற்றாய் மாறியிருக்கும்

முடியுடன் அது கொள்ளும் மோதல்

விரக்தியின் எல்லைக்கு

உன்னை விரட்டியிருக்கும்!

காதுக்குள் மூக்கு இருந்திருந்தால்

பேரழிவை அது உருவாக்கும்

நீ தும்முகின்ற நேரமெல்லாம்

மூளைக்குள் பூகம்பம் வெடிக்கும்!

மாறாக

முகவாய்க்கும் கண்களுக்குமிடையே

அழகாய் அமைந்திருக்கிறது மூக்கு

வேறு இடத்தில் ஒட்டப்படாமல்

முகத்தில் அமைந்திருக்கிறதே மூக்கென

நீ சந்தோஷப்படு!

தங்க மலர்கள்

 (ஆங்கில கவிஞர்களில் வில்லியம் வேர்ட்ஸ்வொர்த் கவிதைகள் என்னை மிகவும் கவர்ந்தவை. அவருடைய கவிதைகளில் ஒன்றான The Daffodils என்ற கவிதையினை இங்கு தமிழாக்கி தந்திருக்கிறேன் )

செல்லுமிடமறியா மேகமென

பள்ளம் குன்றென திரிந்திருந்தேன்

தங்க மலர் கூட்டமொன்றை

தற்செயலாய் காணப் பெற்றேன்

ஆர்ப்பரிக்கும் கடலோரம் அவை

முடிவிலா வரிசையாய்

அணிவகுத்து நின்றன!

ஒரே பார்வையில்

பல்லாயிரம் மஞ்சள் மலர்கள்

தலையாட்டி நடமிடக் கண்டேன்!

பின் நின்ற அலைகளின்

பேரரவ ஆட்டம்

பூக்களின் நடனம் முன்

பொலிவிழந்து போனது!

காணற்கரிய இக்காட்சியினை கண்டு

களிக்காதவன் கவிஞன் இல்லை

கண்டேன்... கண்டேன்...

கண்டுகொண்டேயிருந்தேன்!

சின்னதாய் ஒரு நினைவு

சித்திரக் காட்சி இதனால்

எனக்கு சேர்வதுதான் என்ன?

அமைதியற்ற  நாட்களில்

வெறுமையுற்ற மன நிலையில்

வீழ்ந்து கிடக்கும் பொழுதெல்லாம்

உள்ளிருக்கும் விழிகளில்

ஒளியூட்டும் இக்காட்சி!

தனிமையுற்ற நாட்களில்

இனிமையதை சேர்க்கும்!

தாவி எழும் உள்ளம்

தங்க மலர்கள் இவற்றோடு

தளிராட்டம் போடும்!

கவிதாஞ்சலி

(எனது மனைவியின் தாயார் திருமதி சகுந்தலா அவர்கள் 20.04.2014 அன்று தீ விபத்தில் காயமடைந்து 22.04.14 அன்று காலமாகிவிட்டர்கள். அவர்களது நினைவாக என்னுள் எழுந்த உண்ர்வுகள் இங்கு கவிதையாக.....)

பொல்லாத அந்த ஞாயிறை

ஏன் புலர வைத்தாய்

வெல்ல இயலாத விதியினை

வீட்டிற்குள் ஏன் வரவழைத்தாய்

அன்புற்றோர் அருகிலிருந்தால்

துன்புறுவர் என்றா

தனிமையில் இருந்தன்று

தணலுக்குள் மெழுகானாய்

பசியாற்றும் செயலே

பண்பெனக் கொண்டதனால்

தீயின் பசிக்கு உன்னைத்

தின்னக் கொடுத்தாயோ

வெந்தத் தேகத்திலும்

வேதனையை காட்டாது                                                          

சொந்தங்களின் சுகம் நாடி

சொர்க்கத்திற்குள் புகுந்தாயா

வேரிலே நீர்வார்த்து

விரிந்த ஆலமரத்தின்

விழுதுகளின் விழிகளை நீராக்கி

விரைந்து நீ எங்கு சென்றாய்

பாசமென்னும் நூல் எடுத்து

பண்பென்னும் மாலை தொடுத்து

பார் புகழ தந்துவிட்டு

பறந்து நீ எங்கு சென்றாய்

அயோத்தியின் நாயகனே அன்று

மனதிலே உனைச் சுமந்த

மாருதியின் வாலில்

தீச் சுடக் கண்டாய்

நெஞ்சிலே சுமந்த சீதையை

நெருப்பினில் குளிக்க செய்தாய்

இன்று

அன்றாடம் வழிபட்ட அன்னையை

அக்னிக்குள் அங்கம் கரைத்தாய்

தீராத அன்புற்ற உன் அடியாரைத்

தீக்கிரையாக்கும் தீயவனா நீ

உன்னவள் கண்ணீர் உகுத்தும்

இல்லற ஜோதியாய் இருந்தவளை

அருட் ஜோதியால் ஏன் அரவணைத்தாய்

அனைவரையும் பதற வைத்தாய்

உடல் தவிர்த்து உயரே நீ இருந்தாலும்

உன்னைத் தேடி ஓடிவரும்

ஒற்றை மரப் பறவைகள் நாங்கள்

என்றும் எப்பொழுதும் எக்கணமும்

மாறாத நினைவோடும் மணிவிழிகளில் நீரோடும்!

ஸ்ரீ அனந்த நல்லூர் மாரியம்மன் ஸ்தோத்திரம்

அனந்த நல்லூர் என்ற சிற்றூர் நாகப்பட்டினம் மாவட்டத்தில் நாகப்பட்டினம் நன்னிலம் சாலையில் திட்டச்சேரி என்ற பேரூரிலிருந்து ஒரு கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் அமைந்துள்ளது . இங்கு எழுந்தருளியிருக்கும் ஸ்ரீ மாரியம்மன் இப்பகுதி மக்களின் கண்கண்டத் தெய்வமாகும். இம்மாரியம்மன் மீது சில ஆண்டுகளுக்கு முன் நான் எழுதிய ஸ்தோத்திரம் இது. படித்துப் பயன்பெறுவதுடன் ஒருமுறை இவ்வாலயத்தையும் தரிசனம் செய்யுங்கள்.

காப்பு

முத்தான தமிழ் தன்னை மூதாட்டி அவ்வைக்கு

வித்தாகத் தந்தவனே விநாயகப் பெருமானே

பித்தாக நானிங்கே நல்லுர்ப் பெருமாட்டிதனை

பத்தாகப் பாடல் செய்ய பக்கம் துணை இருப்பாய்

1

வானமது ஊற்றாக வைகையது ஆறாக

தேனமரும் பூக்களது திருவிழா விளக்காக

திங்களது குடையாகத் தேன் ஈக்கள் பாட்டிசைக்க

மங்கலங்கள் சூழ்ந்திருக்க மாவிலைகள் வரவேற்க

தங்க நிறத் தாமரையாய் தேவிமுகம் சிரித்திருக்க

பொங்குகின்ற இன்பங்கள் புனலாகப் பெருக்கெடுக்க

வில்லோடு விழிகாட்டி விழியாலே அருள்கூட்டி -அனந்த

நல்லூரில் அமர்ந்தவளே நங்கையர்க்கரசியே

எல்லோரும் இங்குற்ற ஏழ்மைத் துயர் நீக்கி

வல்லவராய் வாழ்வதற்கு வரமொன்று அளி(த்)தாயே

2

காணும் கனவெல்லாம் கருத்தாகி நின்று

தானும் நானுமென்னும் தன்னலம் போக்கி

வானும் மண்ணும் வயலும் வாழ்வும்

ஊணும் உயிரும் ஊடுருவிச் சென்று

நாணுரும் மங்கையின் நல்லெழில் கோலமாய்

நான் கண்ட தேவமகள் நல்லாட்சிப் புரிந்திட

வில்லோடு விழிகாட்டி விழியாலே அருள்கூட்டி -அனந்த

நல்லூரில் அமர்ந்தவளே நங்கையர்க்கரசியே

பொல்லாதத் துயர்ப் போக்கி பொலிவுகள் பலவாக்கி

நல்லாராய் வாழ்வதற்கு நலமொன்றளி(த்)தாயே

3

சின்னஞ்சிறு பெண்ணாக செந்தமிழின் கண்ணாக

வண்ணமுறு நிலவாக வானத்து ஒளியாக

எண்ணமெங்கும் நிறைவாக ஏற்றந்தரும் கருவாக

தன்னலங்கள் தானொழிக்கும் தாரக மந்திரமாக

கண்மூடி துதிப்பவர்க்கு கலங்கரை விளக்காக

பெண்ணினத்தை காக்கின்ற பெரும் சக்தி வடிவாக

வில்லோடு விழிகாட்டி விழியாலே அருள்கூட்டி -அனந்த

நல்லூரில் அமர்ந்தவளே நங்கையர்க்கரசியே

கல்லாரும் கற்றாரும் கொண்ட துயர் நீக்கி

செல்வராய் வாழ்வதற்கு செயதியொன்று அளி(த்)தாயே

4

கலியான காலமிதில் கல்லாக நில்லாமல்

ஒளியாக வந்திங்கு ஒயிலாக நடமாடி

தெளிவாக உணர்வோருக்கு தீந்தமிழ் சுவையாகி

எளிதாக எங்கும் இன்னருள் பொருளாகி

பொழிகின்றப் பொதிகைத் தென்றல் மழையாகி

மகிழ்வோடு எல்லோரும் உணர்கின்ற மாரியாகி

வில்லோடு விழிகாட்டி விழியாலே அருள்கூட்டி -அனந்த

நல்லூரில் அமர்ந்தவளே நங்கையர்க்கரசியே

உள்ளமுடன் வணங்குகின்ற உனதருமை அன்பர்கள்

அல்லலின்றி வாழ்ந்திட ஆசியொன்று அளி(த்)தாயே

5

கார்மேக கூந்தல் கருணை மழைப் பொழிய

கால்களிரண்டும் கயவர்தம்மை கடிந்தொழிக்க

நீ கொண்ட கரங்களது நிதமருள் வழங்க

வான்கொண்ட திருமுகம் வண்ணத்தாமரையாய்

தேன்கொண்ட பூவாக தினம் நாடும் அன்பர்க்கு

பார்கொண்ட மாரியாக பரவசக் காட்சிதந்து

வில்லோடு விழிகாட்டி விழியாலே அருள்கூட்டி -அனந்த

நல்லூரில் அமர்ந்தவளே நங்கையர்க்கரசியே

வல்லூறாய் வேதனைகள் வந்திங்கு ஏழையரை

கொல்லுகின்ற நிலை மாற்றி சொல்லொன்று அளி(த்)தாயே

6

முல்லையதுப் பாய்விரிக்க முகில்களங்கே குடைபிடிக்க

வெள்ளைமனம் கொண்டவர்கள் வீதியெல்லாம் நிறைந்திருக்க

எல்லையிலா அருள்மனமே எங்கெங்கும் சூழ்ந்திருக்க

கிள்ளைமொழி மாந்தர் கீதமது இசைத்திருக்க

தொல்லைதரும் பிணிகள் தூரத்தே மறைந்திருக்க

நல்லவர்கள் இங்கே நலமுடன் வாழ்ந்திருக்க

வில்லோடு விழிகாட்டி விழியாலே அருள்கூட்டி -அனந்த

நல்லூரில் அமர்ந்தவளே நங்கையர்க்கரசியே

உள்ளாடும் உன் நினைவு உயிரோடு உறவாகி

எல்லோரும் இன்பமுற ஏற்றமளி(த்)தாயே

7

காத்தவராயன் காவலாய் நின்றிருக்க

பூத்த மலர்கள் பூமாலை தொடுத்திருக்க

சாத்திரம் படித்தவர் சரணமென்றிருக்க

தோத்திரம்பாடி தோரணங்கள் ஆட

பார்த்தவர் கண்களில் பைந்தமிழ் ஊற்றாக

வார்த்தெடுத்த வடிவாக வந்துதித்து இங்கே

வில்லோடுவிழிகாட்டி விழியாலே அருள்கூட்டி -அனந்த

நல்லூரில் அமர்ந்தவளே நங்கையர்க்கரசியே

கள்ளூறு மலராக கருணை மழைதான் பொழிந்து

வெல்லுகின்ற வழியொன்று விரைந்தளி(த்)தாயே

8

வங்கக் கடல் தாண்டி வணங்குபவர்தனை நோக்கி

சிங்கை நகர் சென்று செய்தி பல சொல்லி

மங்கை உன்னுருவை மானிடர்க்குக் காட்டி

உங்கள் துயர் தீர்க்கும் உமையவள் நானே

எங்கும் நிறைந்திருக்கும் சக்தியும் நானேயென்று

பொங்கும் உவகையோடு புரிய வைத்திங்கு

வில்லோடுவிழிகாட்டி விழியாலே அருள்கூட்டி -அனந்த

நல்லூரில் அமர்ந்தவளே நங்கையர்க்கரசியே

வல்லவர்கள் வறியவர்களை வதைக்கின்ற நிலை மாற்றி

நல்லவராய் வாழ்வதற்கு நகையொன்று அளி(த்)தாயே

9

இரவோடுப் பகலாக எந்நேரமும் நினைவாக

உறவோடு உயிராக உள்ளத்துக் கனவாக

மறவாத நெஞ்சமிதில் மாரியென்னும் பெயராக

இறவாத இயற்கையின் எழிலரசி கோலமாக

வரவாக்கி இன்பமதை வாழ்வது வளமாக

உருவாக்கி தந்து இங்கு உமையாகி நின்று

வில்லோடுவிழிகாட்டி விழியாலே அருள்கூட்டி -அனந்த

நல்லூரில் அமர்ந்தவளே நங்கையர்க்கரசியே

பல்லாண்டு இங்கே பக்தர்கள் வாழ்ந்திருக்க

எல்லாமும் தந்து ஏற்றமளி(த்)தாயே

10

கொநதை அரங்கனிவன் நல்லூர்ப் பாடல்களை

சித்தமுடன் பாடுகின்ற செந்தமிழ் வல்லார்

இத்தரையில் இன்பமுடன் எல்லாமும் பெற்று

உத்தமமாய் வாழ்ந்திருக்க உமையாகி நீயங்கே

வில்லோடு விழி காட்டி விழியாலே அருள் கூட்டி -அனந்த

நல்லூரில் அமர்ந்தவளே நங்கயர்க்கரசியே

நல்லத் தமிழ் கவிதை இதை சொல்பவர்க்கு காவேரி

வெள்ளமென நன்மைகளை விரைந்தளி(த்)தாயே

------

இரவுப் படைகள்

(Mathew Arnold எழுதிய Dover Beach

என்ற ஆங்கில கவிதையின் தழுவல்)

தெளிவான கடல் அலைகள் மிளிரத்

தென்றல் வந்து அவைகளைத் தழுவ

நிலவொளி கடல் எங்கும் பரவ

இனிமை இது ! இந்த இரவு!

ஐயைந்து மைல்கள் தாண்டி

அழகுடனே மிளிரும் பிரெஞ்சு கரையும்

அன்பே சாளரத்தின் அருகில் நின்று

அலைகள் சாற்றுவதை கேண்மின் சற்றே

சிப்பிகளை கரை சேர்க்கின்ற அலைகள்

செப்புகின்ற மொழியினை கேட்டாயோ ? அதில்

தொக்கி நிற்கும் சோகத்தை உணராயோ?

மானிடத்தின் அழிவை எண்ணி வருந்தாயோ

மத்திய கடலின் ஓரம் நின்று

சோபோக்ளியஸ் கேட்டான் அன்று

ஓடிவரும் அலைகளின் ஓலத்திலே

மானிடத்தின் அவலத்தை கேட்டான் நின்று

நம்பிக்கை கடல் நாற்புறமும் சூழ்ந்து

தெம்பினை தந்தது முன்னொரு நாள்

தேயும் நாணயம் உலகில் கண்டு

கடலும் விளக்கும் அலைகள் கொண்டு

துன்பமே துணையாகிப் போன இவ்வுலகத்தில்

இன்பத்தை கண்டவன் எவனுமில்லை

அன்பைச் செலுத்தும் மனிதன் இல்லை

ஆறுதல் கூறிட யாருமே இல்லை

அன்பும் பண்பும் எங்கோ சென்று

பகலின் கனவாய் மாறிற்றே இன்று

இரவில் செல்லும் படை எனவே

இனம் தெரியாமல் மோதுகிறோம்

இறைவன் ஒருவனை மறந்து விட்டோம்

இதனால் அன்றோ வருந்துகிறோம் !