மாயப்போராட்டம்

உன்னை நோக்கி
நாங்கள் வரும்போது
நீ ஓடுவதும்
எம்மை நோக்கி
நீ வரும்போது
நாங்கள் ஓடுவதும்
இது என்ன
\மாயப் போராட்டம்

வானுக்கு சென்ற நீ

வருவாயா என
எத்தனை ஆண்டுகள்
ஏங்கியிருக்கிறோம்
இன்று இப்படி
ஏரளாமாய் வந்து
போகமாட்டாயா என
புலம்ப வைத்தது ஏன்

கெடுப்பதும்
கெட்டாரை வாழவைப்பதும்
நீயே என்றான்
வான்புகழ் வள்ளுவன்
கெடுத்துவிட்டாய்
எப்பொழுது
வாழ வைப்பாய்?

நாளைய விடியல்

(   ((    

              (வல்லமை மின் இதழில் பாராட்டிற்குரிய கவிதையாக தேர்வு                
                                      செய்யப்பட்ட கவிதை)

பத்துப் பாட்டு

எட்டுத் தொகை

பதினெண் கீழ்கணக்கென

ஒரு கோடி

இலக்கியங்கள் இருந்தும்

மம்மி டாடியிலேயே

மகிழ்கிறது நம் இனம்

குழலினிது

யாழினிதென்பர்

தம் மக்கள்

ஆங்கிலம் பேச கேளாதார்

இதுவே

இன்றையக் குறளாய்

எங்கும் ஒலிக்கிறது

வாவ் என்ற ஒலியே

நம்

வாழ்வின் தரத்தை

நிர்ணயிக்கிறது

கத்திரிக்காயை

ப்ரிஞ்ஜால் என்பதே

அறிவின் அடையாளமாய்

அங்கிகரீக்கப்படுகிறது

அன்னை மொழியில் பேச

அவமானப்படும்

ஒரே இனமென

உலகெங்கும் நாம்

அறியப்படுகிறோம்

இந்த இழிநிலைகளை மாற்ற 

உயிரெழுத்துப் பழகும்

இளந் தளிரே

உன்னால் மட்டுமே முடியும்

மொழி என்பது

இனத்தின் இதயம்

இதயம் துறந்த இனம்

பிணமொக்கும் என்பதை

நம்மவருக்கு

உரக்க சொல்

நாளைய விடியலாவது

நன்மை பயக்கட்டும்!

புது வாள்

(வல்லமை இதழில் சிறந்த கவிதையாக தேர்வு செய்யப்பட்டது)

பூட்டுகளுக்குள் புதைந்துவிட 

நான்

புராண காலத்து பெண் அல்ல

பூமியைப் புரட்டிப்போடும்

புதுயுகத்தின் அடையாளம்!

நிலம் பார்த்து நடந்து

நித்திரையைத் துறந்து

சுயத்தை இழக்கும்

சோகச் சுவடல்ல நான்!

வானில் வலை வீசி

வரலாற்றை உருவாக்கும்

அடுத்தத் தலைமுறையின்

ஆரம்பம்!

வீட்டிற்குள் மாந்தரைப்

பூட்டிவைத்த விந்தை மனிதரை

புறக்கணித்த பாரதிப்  படையின்

புது வாள்!

அன்று

உள்ளே வைத்துப் பூட்டியது

எங்களை உறைய வைக்க

இன்று

வெளியே பூட்டுவது

எங்கள் இறகுகளை விரிக்க!

இறகு விரித்து

இன்னல் துடைப்போம்

பூட்டுகள் திறந்து

புது வழி அமைப்போம்!

இமைகள் இல்லா விழிகள்

மழை நீர் மாசுபட்டால்
பயிர்களின் உயிர்மை
பறிபோகும்

இமைகள் இல்லா விழிகள்
பார்வையை இழக்கும்

உமிழும் எச்சில்
கடவுளுருவாய்
காட்சி தந்தாலும்
வணக்கத்திற்குரியதாய்
அது ஏற்கப்படாது

கடையாணி இல்லா
வண்டிப் பயணம்
களிப்பைத் தராது

பளபளக்கும் பட்டாடைகள்
செத்தப் பூச்சிகளின்
சாபத்தையே தாங்கி நிற்கும்

கொள்ளை பணத்தில்
கோவில் கட்டினால்
கற்சிலைகள் இருக்கும்
கடவுள் இருக்காது

பண்புகள் இல்லா
நாட்டின் வளர்ச்சி
பண மேடாகி
அமைதியை இழக்கும்!

புதிய கீதை

            ( வல்லமை இணைய இதழில் இக்கவிதை, வெளியான வாரத்தின் பாராட்டிற்குரிய கவிதையாகத் தேர்வு செய்யப்பட்டது)
                           

அதர்மம் அழித்து

தர்மம் காக்க வந்த

புதிய தலைமுறை

கண்ணனே

காஷ்மிர் த்ரௌபதியின்

துகிலுரிய காத்திருக்கும்

பாகிஸ்தான் துச்சாதனனுக்கு

பாடம் கற்பிக்கப்போவது

எப்போது

ஜனநாயக களத்தில்

களைகளாய் உணரப்படும்

சமுதாயச் சகுனிகளை

சட்டத்தின் முன்

எப்பொழுது நீ 

கொண்டு வருவாய்

ஊழல்களிலிருந்து 

நாட்டை மீட்டெடுக்க

புதிய கீதையை

எப்போது நீ

புனையப் போகிறாய் 

மாறு வேடப் போட்டிக்காக

கண்ணன் வேடமிட்டால்

இத்தனை மனுக்களா

அடப் போங்கப்பா

தலை சுத்துது

நரகம்

                                 (எழுத்து.காம் இல் வெளியான கவிதை)

தூரத்தில் கேட்கும் ஹாரன் ஒலி 
பதைத்தெழும் பயணிகள் 
பிதுங்கி வழியும் கூட்டத்துடன் 
தள்ளாடி வந்து நிற்கிறது பஸ் 

பலாப்பழ ஈக்களாய் 
மூர்க்கமாய் மொய்க்கும் பயணிகள் 
எதிர்கால பயமின்றி 
ஏணியின் மீது ஏறும் 
இளைஞர் கூட்டம்! 

கூடையை உள்ளே தள்ள 
கோபமாய் கூச்சலிடும் 
மீன்கார மூதாட்டிகள் 

வேண்டுமென்றே இடித்தான் 
யதேச்சையாகத்தான் நடந்தது 
பட்டிமன்றப் பொருளாகி 
பதை பதைக்கும் பெண்கள் 

நெரிசலில் சிக்கிய 
இடுப்பு குழந்தையின் 
அடக்க முடியாத அழுகை 

சில்லரை இல்லை 
கண்டக்டரின் சிடுசிடுப்பு 
கொரிய செல்களின் 
கொலைவெறி கூச்சல் 

டாஸ்மாக் டான்சரின் 
ஆடை அவிழ்ப்பு 
அலங்கோலம் 

நாலே ரூபாயில் 
நரகம் பார்க்க வேண்டுமா 
எங்கள் காலை நேர 
நகரப் பேருந்தில் 
ஒரே ஒரு முறை 
பயணம் செய்யுங்கள்

உலகம் அன்றுதான் பேசும்

               (எழுத்து.காம் படக்கவிதைப் போட்டியில்  பங்குப் பெற்று                                               பரிசுப்  பெறத்தவறிய கவிதை)

பொங்கி வரும் சோகத்தை 
கண்களில் தாங்கி நிற்கும் 
கன்னியே நீ யார் 

எல்லையிலே இரவும் பகலும் 
எமக்காகப் போராடி 
உயிர் நீத்து மறைந்தாரே 
அந்த உத்தமரின் மகளா 

ஏழ்மையால் எல்லைத் தாண்ட 
இரக்கமற்ற ஆந்திரத்து காவலர்தம் 
குண்டு தாங்கி சரிந்தாரே 
அவரது செல்லக் குழந்தையா 

ஈழத்து தமிழ் மண்ணில் 
இனம் காக்க மடிந்த 
வீரம் செறிந்த வேர்கள் 
விளைவித்த விழுதா 

கடலுக்குள் எல்லை காட்டி 
கருணை இல்லா கயவர்களால் 
சுடப்பட்டு செந்நீரில் கரைந்தாரே 
எம்மீனவரின் இரத்த உறவா 

இனியொரு கவலை உனக்கு வேண்டாம் 
இழந்த தமிழினம் ஒருநாள் எழும் 
வழிகின்ற விழிநீரைத் துடைத்தங்கு 

வாழுகின்ற வழிதேடி வீரம் காட்டும் 
உலகம் நமக்காய் அன்றுதான் பேசும்!